Van werk naar passie: waarom ik me al ruim 20 jaar bezighoud met handschrift
Soms komt er in je werk iets op je pad waarvan je op dat moment nog niet weet hoe belangrijk het gaat worden. Voor mij gebeurde dat in 2004.
Ik werkte destijds bij een grote educatieve uitgeverij en kreeg de kans om een methode voor handschriftonderwijs te ontwikkelen. Eerlijk gezegd had ik toen nog niet kunnen bedenken dat handschrift ruim twintig jaar later nog steeds zo’n belangrijke rol in mijn werk zou spelen. Maar mijn interesse was gewekt. En die interesse is in de loop van de jaren alleen maar groter geworden.
Waarom handschrift me niet meer loslaat
Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik naar handschriften kijk. En ja, dan zie ik helaas ook heel veel handschriften die nauwelijks leesbaar zijn.
Dat vind ik oprecht jammer. Niet omdat ieder kind prachtig moet kunnen schrijven. Handschrift hoeft wat mij betreft helemaal niet ‘mooi’ te zijn. Maar het moet wél functioneel en goed leesbaar zijn.
En juist daar ligt mijn fascinatie: met de juiste methode en goede instructie is er zoveel mogelijk. Handschrift is niet simpelweg iets wat zich vanzelf ontwikkelt. Je kunt kinderen heel gericht leren hoe ze leesbaar en vlot kunnen schrijven.
Dat besef heeft mijn interesse door de jaren heen veranderd in een echte passie. En hoe bijzonder is het als je kunt zeggen dat je werk ook je passie is geworden?
Besmet met het handschriftvirus
Een belangrijke rol daarin spelen Ben Hamerling en Astrid Scholten. Ik kwam jaren geleden met hen in contact en dat contact is altijd gebleven.
Zij hebben hun hele werkzame leven in het teken gesteld van handschriftonderwijs – en eigenlijk doen ze dat nog steeds. De hoeveelheid kennis die zij hebben is enorm. Maar misschien nog belangrijker: hun enthousiasme en gedrevenheid zijn aanstekelijk.
Ik ben in ieder geval besmet geraakt met het handschriftvirus.
Ik was dan ook ontzettend blij toen Ben en Astrid mij opzochten met de vraag of we bij WebEdu samen boeken voor de pabo konden gaan uitgeven. Daar hoefde ik niet lang over na te denken.
En van het één kwam het ander.
Van boeken voor de pabo naar Schriftcode
Al snel gingen we verder. Want als je zoveel kennis hebt over hoe kinderen leren schrijven, wil je die kennis natuurlijk ook rechtstreeks naar het basisonderwijs brengen.
Zo zijn we verdergegaan met Schriftcode: inmiddels een complete handschriftmethode voor groep 1 tot en met 8.
Wat ik daar zo mooi aan vind, is dat we niet alleen materiaal maken. We proberen scholen en leerkrachten vooral te helpen begrijpen waarom en hoe je iets op een bepaalde manier aanleert.
Wat heeft een kind nodig om goed te leren schrijven? Hoe geef je effectieve instructie? Waar moet je op letten bij lettervormen? Wat doe je als een pengreep niet goed is? En hoe zorg je ervoor dat leerlingen uiteindelijk een leesbaar en functioneel handschrift ontwikkelen?
Dat zijn vragen waar ik me nog iedere dag met plezier mee bezighoud.
En toen kwam Alfabetcode…
Alsof handschrift nog niet interessant genoeg was, kwam daar de afgelopen jaren een nieuw onderwerp bij: leren lezen en spellen.
Met Alfabetcode hebben we nu naast Schriftcode ook een methode voor aanvankelijk lezen en spellen. En eigenlijk past dat voor mij heel logisch bij elkaar.
Schrijven en lezen zijn zulke fundamentele vaardigheden. Kinderen hebben ze nodig om bij vrijwel alle andere vakken verder te kunnen. Hoe mooi is het dan dat we scholen niet alleen kunnen helpen met goed handschriftonderwijs, maar ook met de basis van lezen en spellen?
Voor mij betekent Alfabetcode bovendien dat ik zelf weer ontzettend veel leer. Over klanken en letters, fonemisch bewustzijn, spelling, leesonderwijs en de manier waarop kinderen de stap maken van gesproken naar geschreven taal.
Ik leer nog iedere dag van scholen
Misschien is dat wel een van de leukste kanten van mijn werk: ik ben nooit uitgeleerd.
In mijn contacten met scholen en leerkrachten hoor ik wat er in de praktijk gebeurt. Wat werkt goed? Waar lopen kinderen tegenaan? Waar worstelen leerkrachten mee? Welke vragen leven er? En wat kunnen wij als uitgever beter of anders doen?
Die gesprekken vind ik ontzettend waardevol.
Ik heb inmiddels ruim twintig jaar kennis en ervaring opgebouwd rondom handschriftonderwijs en steeds meer rondom lees- en spellingonderwijs. Die kennis wil ik niet voor mezelf houden. Ik deel graag wat ik weet, maar hoor minstens zo graag wat er bij jullie in de klas gebeurt.
Want uiteindelijk maken we onze methodes niet voor onszelf.
We maken ze voor de leerkracht die morgen voor de klas staat. En vooral voor de kinderen die daar goed moeten leren schrijven, lezen en spellen.
Nieuwsgierig geworden?
Neem eens een kijkje op de websites van Schriftcode en Alfabetcode. Daar vind je meer informatie over onze visie, de methodes en veel achtergrondartikelen over handschrift-, lees- en spellingonderwijs.
